| SERBIA DO TË PËSOJË “NOKAUT KLASIK” EDHE NË ASAMBLENË E PËRGJITHSHME TË OKB-SË! |
| Publikuar më 29 korrik, 2010 në orën 01:34 ( ) |
Prof. Dr. Mehdi Hyseni | Opinion | |
|
|
|
BAROMETRI DIPLOMATIK
*** Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë në Hagë, e konfirmoi pavarësinë e ligjshme të Kosovës, më 22 korrik 2010, mirëpo politika dhe ligjet e brendshme të Serbisë atë e kanë hudhur poshtë si të “paligjshme”, sepse nuk e njohin pavarësinë e Kosovës, pikërisht pse është legjitime dhe legale në përputhje me të gjitha normat dhe me kriteret e së drejtës ndërkombëtare.
*** Me këtë Rezolutë përfundimtare në OKB, Serbia vullnetarisht ia ka mbyllur dyert vetes edhe në Bashkimin Evropian, edhe në Kosovë, sepse edhe Asambleja e Përgjitshme e Komebeve të Bashkuara, ashtu sikurse Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë në Hagë, do ta konfirmojë pavarësinë e ligjshme të Kosovës, të shpallur nga Kuvendi i Kosovës, më 17 shkrut 2008.
Siç njofton Ministria e Punëve të Jashtme të Serbisë, “Sot, më 28 korrik 2010, Misioni i Serbisë pranë Kombeve të Bashkuara ia ka dorëzuar Rezolutën Asamablesë së Përgjithshme me të cilën kërkohet konkluzioni lidhur me mendimin këshillëdhënës të GJND-së për Kosovën. Duke konsideruar se GJND-ja nuk e ka konfirmuar të drejtën e shqiptarëve që të shkëputën nga Serbia. Në Rezolutë theksohet se shkëputja e njëanshme (secesioni) nuk është formë e pranueshme për zgjidhjen e çështjeve territoriale.” (http://www.b92.net/info/vesti/index/).
Pavarësisht nga “vërejtja juridiko-ndërkombëtare” e Beogradit zyrtar në adresë të GJND-së, kinëse mendimi këshillëdhënës i saj ka karakter të njëanshmëm ngase “nuk e ka konfirmuar të drejtën e shkëputjes së shqiptarëve nga Serbia”, GJND-ja nuk ka pasur nevojë që të thotë asnë fjalë për drejtën e shkëputjes, sepse kjo, si formë juridike-formale nënkupton realizimin e së drejtës së vetëvendosjes në bazë të së cilës është shpallur dhe është njohur pavarësia e Kosovës.
Pra, në kuptimin juridik-formal, shpallja e mendimit këshillëdhënës të GJND-së në mbështetje të pavarësisë së ligjshme të Kosovës, është plotësisht e drejtë dhe e pranueshme, edhe për të drejtën ndërkombëtare, edhe për Kartën e Kombeve të Bashkuara, si dhe për sistemin pozitiv juridik ndërkombëtar.
Si rrjedhojë, qarqet qeveritare (ekzekutive dhe legjislative) të Serbisë, së bashku me titullarët e saj, pa të drejtë e akuzojnë vendimin e GJND-së, Deklaratën e shpalljes së pavarësisë së Kosovës, mbështetjen dhe njohjen e saj nga ana e Amerikës e BE-së, si dhe e shteteve të tjera të bashkësisë ndërkombëtare (deri tash Kosovën e pavarur e kanë njohur 69 shtete), kinëse Kosova nuk ka pasur të drejtë të shkëputet pa pëlqimin e Serbisë!?
Kjo ankesë e Beogradit është e pathemeltë si mbi bazën historike, ashtu edhe mbi atë juridike ndërkombëtare, sepse Kosova nuk ka shkëputur kurrfarë pjese të territorit etnik të Serbisë, por vetëm se ka rikthyer të drejtën historike dhe sovrane mbi territorin e vet indigjen të Shqipërisë Etnike, e cila është titullare e Kosovës, jo Serbia kolonialiste, aneksioniste dhe hegjemoniste, e cila e okupoi dhe e kolonizoi Kosovën me agresion dhe me gjenocid (1912-1999).
Rikthimi i territorit shqiptar titullarit shqiptar, nuk quhet shkëputje e territorit të Serbisë, por rintegrim i territorit të Shqipërisë Etnike, korrigjim i padrejtësisë njëqindvjeçare ndaj popullit shqiptar.
Pavarësimi i Kosovës nga Serbia kolonialiste, në asnjë formë qoftë faktike, qoftë formale-juridike, nuk nënkupton grabitjen e ndonjë pjese territoriale të saj. Përkundrazi, shqiptarët në saje të luftës antikoloniale të UÇK-së dhe të ndihmës së Amerikës, të NATO-s dhe të Bashkimit Evropian (me përjashtim të “zorrës së verbër” të BE-s:Greqia, Spanja, Sllovakia Rumania dhe gjysmë Qiproja greke) kanë rikthyer vetëm një pjesë të territorit të Shqipërisë Etnike (Kosovën), duke i lënë jashtë pjesët e tjera territoriale të saj, siç janë Presheva, Bujanoci dhe Medvegja etj.
Si pasojë e sëmundjes psikopatologjike e politikës dhe e praktikës së sundimit kolonial serb mbi Kosovën dhe mbi territoret e tjera shqiptare (Presheva, Bujanoci dhe Medvegja), krerët drejtues të Serbisë: Boris Tadiq, kryetar, Vuk Jeremiq, ministër i Jashtëm, Mirko Cvetkoviq, kryeministër, Ivica Daçiq nënkryeministër dhe ministër i Policisë dhe Sllavica Dejanoviq kretare e Kuvendit, edhe pas shpalljes së mendimit këshillëdhënës të GJND-së se shpallaja dhe njohja e pavarësisë së Kosovës është në frymën e së drejtës ndërkombëtare, prapë kanë hartuar Rezolutën për kundërshtimin e një vendimi të tillë pozitiv të GJND-së, të cilën përmes përfaqësuesve të diplomacisë serbe në Nju-Jork, ia kanë proceduar Asamblesë së Përgjithshme të Kombeve të Bashkuara. http://english.blic.rs/News/6713/Pristina-offered-special-status-for-north
Me gjithë “krrokatjet” dhe me zhurmën monotone të propagandës dhe të politikës ditore të Beogradit kundër pavarësisë së Kosovës, kundër Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë, kundër së drejtës ndërkombëtare, kundër Shteteve të Bashkuara të Amerikës, kundër Bashkimit Evropian, kundër NATO-s se “Kososva është Serbi”, se “Serbia kurrë nuk do ta njohë pavarësinë e Kosovës”, edhe kjo Rezolutë serbe e Vuk Jeremiqit, drejtuar Asamblesë së Përgjithshme të Kombeve të Bashkuar, që ta “revidojë” mendimin këshillëdhënës së Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë, sipas të cilit u konfirmua pavarësia e Kosovës, në thelb nuk do të sjellë asgjë pozitive për interesat e politikës, të diplomacisë dhe të së “drejtës ndërkombëtare serbe” veç edhe një kompremetimi dhe konfrontimi frontal më shumë të Serbisë me bashkësinë ndërkombëtare ngase kjo nuk njeh, as nuk përfill ligje dhe norma të së drejtës ndërkombëtare me karakter universal për sistemin shtetëror të marrëdhënieve ndërkombëtare, por vetëm ligjet dhe kushtetat e saj të brendshme me bagazh diskriminues, gjenocidal dhe kolonial ndaj vendeve fqinje, sikurse që është Kosova shqiptare.
Këtë kosntatim tonin, fatkeqësisht e kanë vërtetuar edhe tre agresionet dhe gjenocidet e fundit të Serbisë kundër Kroacisë, Bosnjës dhe Kosovës (1989-1999), ku për këto vepra penale ndërkombëtare, ende nuk ka dhënë kurrfarë llogarie para bashksësisë ndërkombëtare, me përjashtim të dënimit dhe burgosjes së disa kriminelëve serbë, të inovlvuar direkt dhe indirekt në krimet e luftës në hapësirat e shteteve të theksuara. Mirëpo, shikuar nga aspekti i gjithanshëm juridiko-formal, përgjegjësia e Serbisë gjenocidale përpara Tribunalit Ndërkombëtar në Hagë, është vetëm një “farsë” absurde dhe e papranueshme për drejtësinë ndërkombëtare ngase më tepër ka karakter politik sesa juridik. Vetëm, kur Serbia të përgjigjet kolektivisht për tre gjenocidet e kryera në Kroaci, në Bosnjë dhe në Kosovë (1989-1999), atëherë, drejtësia ndërkombëtare do të flinte e qetë dhe me ndërgjegje të pastër ndaj të gjitha viktimave, ashtu sikurse pas përfundimit të Luftës së Dytë Botërore, kur bashkësia ndërkombëtare me plotë të drejtë e ndëshkoi nazi-gjenocidin e Hitlerit ndaj popujve të Evropës dhe të botës.
Së pari, në sesionin e ardhshëm të shtatorit të Asamblesë së Përgjithshme, duhet të vihet në “rend dite”, sovraniteti kolonial i Serbisë mbi Kosovën (1912-1999);
së dyti, e drejta ilegale e shkëputjes së Kosovës nga tërësia territoriale e Shqipërisë Etnike nga ana e Serbisë dhe e Malit të Zi(1912-1999);
së treti, Rezoluta më e re e Serbisë që hudh poshtë vendimin e ligjshëm pozitiv të konfirmimit të pavarësisë së Kosovës nga ana e Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë;
së katërti, Rezoluta e palës shqiptare nga Kosova, e cila, në kuadër të përmbajtjes së saj, patjetër, do të duhej të përfshinte klauzolën e domosdoshme të së drejtës historike dhe juridike ndërkombëtare, se Kosova nuk ka shkëputur asnjë pjesë të territorit shtetëror të Serbisë, por vetëm se është shkëputur nga varësia dhe vasaliteti i sundimit kolonial dhe gjenocidal 100-vjeçar i Serbisë (1912-1999).
Ashtu sikurse veproi Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë në favor të njohjes së pavarësisë së ligjshme të Kosovës, edhe Shqipëria, duhet ta ngerjë zërin fuqishëm në Asamblenë e Përgjithshme të OKB-së, se Kosova ishte vetëm një koloni ilegale e Serbisë. Ky është shansi historik i Shqipërisë, që botërisht, ta thotë të vërtetën e pakundërshtueshme historike se, Kosova nuk ka shkëputur kurrfarë territori të Serbisë, por vetëm se, në mënyrë të ligjshme, në përputhje me të drejtën ndërkombëtare (të cilën e vulosi edhe Gjykata Ndërkombëtare e Hagës, më 22 korrik 2010), ka riktheyer territorin e saj nën sovranitetin e titullarit shqiptar.
As Prishtina e as Tirana zyrtare nuk kanë pse të frikësohen nga Rezoluta e theksuar e Serbisë, të parashtruar AP-së së Kombeve të Bashkuara, sepse nuk ka kurrfarë baze të vlefshme historike, as juridike ndërkombëtare, sepse argumentet janë në anën e përligjjes të së drejtës së vetëvendosjes dhe të pavarësisë së Kosovës, ashtu siç ka konkluduar edhe Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë, në përputhje me normat dhe me rregullat e së drejtës ndërkombëtare dhe të Kartës së Kombeve të Bashkuara.
Nuk ka dyshim se, sesionin e ardhshëm të rregullt të Asamblesë së Përgjithshme të OKB-së, duhet ta kuptojmë si shans oportun në favor të përshpejtimit të njohjes së subjektivitetit ndërkombëtar të Republikës së Kosovës, sepse shumica dërrmuese e shteteve anëtare të OKB-së me votën e tyre, do ta përfillin vendmin e drejtë dhe meritor të Gjykastës Ndërkombëtare të Drejtësisë në llogari të pavarësisë së Kosovës.
__________
Boston, më 28 korrik 2010
|
Vërëjtje: Artikujt e botuar në albaniapress.com nuk shprehin domosdoshmërisht mendimet e stafit moderues! |
| Vlerësimi juaj për lajmin |
 |
|
|
|
|
| I keq |
I dobët |
I mirë |
Shumë i mirë |
I mrekullueshëm |
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
| Është vlerësuar nga 42 vizitorë |
| Lexuar:
1,003 herë
|
|
|
|
|
|
|
