| Im gjysh, Tahiri |
| Publikuar më 05 shkurt, 2012 në orën 21:48 ( ) |
Prof. Bedri Tahiri | Histori | |
|
|
|
Shpalime historike
Nёse nё letёrsi nuk hyn dhe jeta jote,
atёherё ti nuk di ç’tё shkruash.
(Dritёro Agolli)
Im gjysh, Tahiri, paraqet histori në vete. Po, po, ore tё keqen vёllai, histori e shkuar historisё. Edhe pse nuk pata fat ta njihja e ta mbaja mend pёr tё gjallё, më la pa i mbushur dy vjet tё plota, për të mësova shumë e shumё. Siç më tregonin të tjerët më vonë, ai më kishte dashur aq shumë saqё e zinte gjumi mbi kaptellin e djepit tim, tё zbukuruar me rruaza ngjyrё qielli e me dhёmbin e ujkut, mjete pёr ta luftuar syrin e keq, duke më përkundur e duke më nanurisur këngë të ndryshme trimërie. Këngën e Ahmet Delisë dhe atё të Azem Galicës i kishte pasur nё maje tё gjuhёs si hoxha shehadetin. Atё, madje, e pata edhe nun, mё pagёzoi me emrin qё i flinte nё shpirt.
 Tahir Shaban Tahiri (1894- 1958)
Tahiri kishte ardhur nё kёtё botё në janarin e egёr e me borёn deri mbi çati tё vitit 1894. Galica e tij asokohe numёronte hiç mё shumё sё shtatё shtёpi tё vogla pёrdhese, strukur tek kёmbёt e Sukёs sё Madhe, bri Kёrshit tё Hutit. Qe i biri i Shaban Tahirit, kryeplakut galicas, i cili shquhej për urtësi, burrëri, trimёri e bujari. Oxhaku i Shaban Tahirit qe bёrё i njohur në gjithë Drenicën heroike a emri i kishte vajtur edhe mё larg.
Rrёnjёt gjenealogjike tё kësaj familjeje, sigurisht, duhet tё shkojnё edhe mё tej nё mugёtirat e historisё, por tё gjitha rrёfimet e mё tё moshuarёve ndaleshin e pёrfundonin pikёrisht te Tahiri i parë, i cili kishte tre djem: Halitin, Selmanin (i shpёrngulur nё Rashincё tё Shtimes) dhe Tahirin. Edhe Tahiri i dytё pati tre djem: Jonuzin, Xhemën dhe Shabanin. Jonuzi pati vetёm njё vajzё, Hanifen, tё martuar nё Vllahi tё Shalёs sё Bajgorёs, Xhema njё djalё e dy vajza, Kamerin, Hatёn e Shotёn, kurse Shabani tre djem e dy vajza: Smailin, Tahirin, Qerimin, Hamiden dhe Zojёn.
Nuk thuhet kot: dardha bie nёn dardhё. Rrugёs sё mbarёsisё, trasuar nga tё parёt, kishte ecur edhe Shabani, i cili trashёgoi njё pasuri tё madhe pronash, si ara, livadhe, kullosa e male dhe mbi 150 copë krerë bagëti. Dhitë dhe delet e tij vargoheshin që nga oborri i shtëpisë e deri në krye të Drumit, në Breg, siç e quajnë vendësit vargmalin nga ana verilindore qё katundit i qёndron mbi kokё si kurorё nusёrie. Në odën e tij prej guri, punuar nga mjeshtёr tё njohur dibranё, gjenin sofrën shtruar, natën e ditën, të gjithë: miqtë e dashamirët, lypsarët e skamnorët, udhëtarët e nevojtarët, trimat e luftëtarët.
Ky burrё babaxhan e sederli i pashoq me gruan e parё nga Syrigana, qё i vdiq pa e mbushur motin, pati vetёm njё vajzё, Hamiden, kurse pёr sё dyti qe martuar me Zyhër Perçukun nga Cecelia dhe patën tre djem: Smajlin, Tahirin e Qerimin dhe njё vajzё: Zojën.
Nga Galica nё Galici
Mirëpo, Tahiri veçohej prej të tjerëve. Ai, në vend të shatit e parmendës, parapëlqente pushkën, atin dhe vizitat nëpër miq e nёpёr shokë. I pëlqente të bënte edhe punë të rrezikshme e të ndaluara, merrej me tregtimin e duhanit kaçak. Punëtor i pashoq ishte i vëllai, Smajli. Dhe, mu për këtë arsye, dy herë vajti ushtar, njëherë për vete e herën e dytë për Smajlin, bedel. Kjo e fundit i kushtoi shumë, gati e pagoi me kokё. Shkoi vullnetar (gjynli). Gjatë vitit 1917 shumë djem shqiptarë vajtën xhynli dhe humbën e u tretën në dhera të huaja. Kёshtu, vetёm nga Galica, që atëbotë nuk kishte më tepër së njëzet shtëpi, shkuan për të luftuar për të tjerët njëmbëdhjetë veta, prej të cilëve arritën të kthehen vetëm dy (Tahir Shabani e Hajdar Salihu), kurse diku në Karpate, tё gjallё a tё vdekur, mbetën:
1. Fazli Zena,
2. Islam Fetahu,
3. Ramë Sajdia,
4. Qerim Haziri,
5. Mursel Rexha,
6. Dush Rexhepi,
7. Ramadan Lahu,
8. Bellë Ferizi dhe
9. Mujë Aliu
Pra, pas shumë pёripecish e rropatjesh nëpër frontet e luftërave ruso- turke, kishin vajtur deri në Galici, rajon historik nё veriperёndim tё Spanjes, nё brigjet e Atlantikut, arriti të kthehej në vendlindje, nё Galicë. Ishte fundi i vitit 1922. Të ëmën plakё e takoj duke i kullotur qengjat nё lёndinёn e varreve dhe e shkreta nuk e njohu djalin e vet. E ku ta njihte e uruara, kur kishin kaluar plot pesё vjet pa marrё asnjё lajm prej tij dhe tashmё tё gjithё ishin pajtuar me humbjen e tij?! Erdhi me ca rroba tjetёrfare e me njё kapuç tё kuq nё kokё. Ah, ç’kishin hequr tё gjorёt. Aman, aman, lёre mos e nga! Luftёra e beteja tё pandёrprera. Fyt mё fyt e singi mё singi. Sa e sa herё e kishin parё vdekjen me sy. Shumica edhe ishin vrarё e ishin bёrё ushqim pёr korbat e uritur. Me javё tё tёra veç me lena lisi bungu kishin majtur shpirtin gjallё. Edhe ky ishte zёnё rob dhe kishte hequr tё zitё e ullirit...
Sa ishte atje kishte parё e dëgjuar se si shkruanin gazetat e si komentohej lufta e Azem Galicës. Njё ditё, njё oficer turk, me gazetё nё dorё, nё tё cilёn shkruante se Azem Galica po fluturon, e kishte nxjerr kёtё nga rreshti, meqё e dinte se ishte i kёsaj ane, dhe e kishte pyetur:
- A ёshtё e vёrtetё se Azem Galica fluturon me gjithё kalё?
- Jo, ore, jo, unё e njoh mirё, edhe ai ёshtё njeri i zakonshёm si tё gjithё ne, veçse ёshtё trim qё nuk e duron tё huajin nё vatёr dhe mbi tё gjitha e do lirinё- i kishte thёnё ky gjakftohtё.
- Po, edhe nёse fluturon dhe e ha hekurin me dhёmbё, more qafir, do ta kapin tё gjallё!- ia kishte kthyer oficeri i xhindosur pёr zhvlerёsimin e lajmit gazetaresk nё sy tё tё gjithёve.
Dhe, kur arriti nё Galicё, tё gjithё ngarenden pёr ta vizituar e pёr ta pyetur pёr ato vjet tё zeza e pёr tё tjerёt qё nuk ishin kthyer. Vajti edhe vetё Azem Galica Pasi u çmallen mirё e mirё, zuri t’i tregonte fije pёr pe se çka kishin shkruar gazetat e çka thoshin oficerët turq se si Serbia po përgatitej me të gjitha forcat për ta zhdukur nga faqja e dheut Azem Galicën dhe shtetin e tij të quajtur Arbëri e Vogël. Azemi, duke e kuptuar merakosjen e tij, duke qeshur i tha: O Tahir burri, edhe unë e di që një ditë do të vritëm, por nuk kemi ku të shkojmë përtej shtëpive tona. Ti pusho e merre veten se vërtet keni hequr shumë në ato luftëra të zeza për të huajt, ashtu është kur fuqitë e mëdha e kanё nё dorё fatin e popujve tё vegjёl.
Dhe, nuk shkoi shumë gjatё e Arbëria e Vogël u dogj flakë. Tahiri atë ditë, meqë ishte festa e Bajramit tё Vogёl, kishte shkuar në Çubrel, tek e motra, Hamidja, e cila ishte e martuar për Shaban Çitakun. Kur kishte krisur topi i parë, ende pa aguar, ai kishte bërë brof nga shtrati dhe kishte britur: Ah, medet, medet, dreqi më çoi me ardhë këtu, sot mbaroi Galica ime!
Vërtet ashtu edhe kishte ngjarё. Brenda ditës së 15 korrikut 1924 çdo gjë u bë shkrumb e hi. Në atë betejë iu kishte vrarë edhe babai, Shabani Tahiri 86 vjeçar, i cili si kryeplak mjekёrrbardhё i kishte marrë gratë e fëmijët për t’i përcjellë jashtë rrethimit. Por, kot. Cerberët karpatianë i kishin pushkatuar që të gjithë, mu para shtëpisë së tij, te Ftojtë e Tahirit. Atë ditë, andej tek po kalonte Arat mbi Baltak, ishte vrarë edhe i vëllai, Qerimi, i cili ato ditë bёhej gati të martohej me të fejuarën nga Kolla.
* * *
Pra, epilogu i të vrarëve dhe të plagosurëve të asaj dite është si më poshtë:
Në Galicë: të vrarët:
1. Bahtir Beka,
2. Hasan Lahu,
3. Ismail Lahu,
4. Mursel Ferizi,
5. Sylë Sahiti,
6. Selman Ademi,
7. Sadri Ahmeti,
8. Sinan Ahmeti,
9. Ferat Hyseni,
10. Sherif Rrahmani,
11. Mehmet Rrahmani,
12. Hamide Rrahmani,
13. Osman Mehmeti,
14. Hajdin Osmani,
15. Rrustem Behrami,
16. Jashar Behrami,
17. Veli Halili,
18. Avdi Halili,
19. Shaban Tahiri,
20. Qerim Shabani,
21. Kamer Xhema,
22. Sylë Idrizi,
23. Hazir Fetahu,
24. Sinan Ujkani,
25. Nezir Beqiri,
26. Zahide Beqiri,
27. Beqir Beqiri,
28. Hys Popova- Popovë,
29. Bajram Delia- Tërnafc,
30. Sinan Açareva-mysafir,
31. Isa Shabani- Rashan,
32. Abaz Bajrami- rom,
33. Shak Bajrami- rom,
34. Ibrahim Bajrami- rom dhe
35. Man Bajrami- rom.
Të plagosurit:
1. Rexhep Dauti,
2. Xhemail Lahu,
3. Ahmet Hajra,
4. Abdulla Zena,
5. Hamzë Zena,
6. Hashim Bahtiri,
7. Halit Syla,
8. Rushit Syla,
9. Riza Valia,
10. Murat Velia,
11. Zymber Salihu,
12. Rrustem Hamza- Hodiqi nga Klina,
13. Brahim Ferizi dhe
14. Hajrush Ahmeti.
Në Lubovec: të vrarët:
1. Halit Bajrami,
2. Murat Bajrami,
3. Asllan Bajrami,
4. Bajrush Bajrami,
5. Salih Xhemaili,
6. Sadik Rama,
7. Qerim Shashi,
8. Zyhër Miftari,
9. Behram Delia,
10. Cek Ismaili,
11. Xheladin Veliu,
12. Tafil Jetullahu,
13. Zenun Sherifi,
14. Maksut Islami,
15. Tahir Islami,
16. Islam Neziri,
17. Demë Beqiri,
18. Zeqë Beqiri,
19. Idriz Isufi,
20. Shaban Ademi,
21. Kurt Osmani,
22. Mustafë Abazi,
23. Selman Beqiri,
24. Bajram Koshtova- mysafir.
Të plagosurit:
1. Bahtir Osmani,
2. Istref Kadriu,
3. Emin Hasani dhe
4. Avdulla Kadriu.
Në Mikushnicë: të vrarët:
1. Ismail Manxholli,
2. Ahmet Manxholli,
3. Mehmet Manxholli,
4. Jashar Behrami,
5. Ali Behrami,
6. Halil Behrami,
7. Sadik Behrami,
8. Hafie Avdiu (5 vjeçare),
9. Bahtie Avdiu,
10. Rexhep Hyseni,
11. Cenë Muharremi,
12. Sadik Salihu.
13. Ujkan Mehmeti,
14. Mehmet Alia,
15. Munish Ademi,
16. Bajram Sahiti- nip nga Baica,
17. Ajete Sadriu,
18. Hasime Musliu,
19. Bajram Barja,
20. Hajzer Barja,
21. Sadik Rrahmani,
22. Sadri Zeneli,
23. Salih Fazliu.
Të plagosurit:
1. Bajrma Avdiu,
2. Milazim Sejdiu,
3. Shaqir Oamani,
4. Ukë Ramadani,
5. Hanife Avdiu,
6. Shesivar Ademi,
7. Ahmet Salihu dhe
8. Istref Avdiu.
Luftё me çetnikёt
Tahiri, për shkak të zezonave, qё, si rrodhet deleve, nuk iu shqitёn kёmbёsh, u detyrua tё martohej në moshë të shtyer. Për grua mori një vajzë të urtë e punëtore, Fatimen, nga dera bujare e Tafë Ramiqit të Klinës së Poshtme. Në fillim fati e shqelmoi keq, shtatё fëmijë i vdiqën radhazi. Megjithatë, edhe pse me vonesё, krijoi familje, iu rritën pesë fëmijë: Fazilja, Mehmeti, Jonuzi, Sheremeti dhe Zahidja.
Pas Epopesё sё lavdishme tё Arbёrisё sёVogёl, Galica, për disa vjet rresht, sikur u shua fare nga faqja e dheut. Mirëpo, burrat e saj, si feniksët, ringjalleshin nga hiri i vet. Dhe, sërish farë e trimërisë bulëroi mbi shkrepat e gjakosur arbëror.
Gjatë viteve 1941-‘44, përreth Kosovës vepronin banda të shumta çetnikësh. Në afërsi të Mitrovicës vepronte divizioni Çetnik i Ibrit, nën komanden e Zhika Markoviqit. Më 15 nëntor 1941 ata provuan për të depërtuar edhe në trojet shqiptare, sulmuan Artakollin. Mirëpo, populli ynë, me kohë kishte formuar grupe të mëdha luftëtarësh vullnetarë qё iu kundërvuan suksesshёm zuzarёve tinёzarё. Ata, të udhëhequr nga tribuni Shaban Palluzha e strategu Mehmet Gradica, arritën t’i dëbojnë hordhitë e egra shfrenuese nga trojet e lashta stёrgjyshore.
Galicasit nuk u ndalёn me kaq, ata vazhduan edhe më tutje. Grupe-grupe vajtën në luftërat e Kolashinit, tё Sanxhakut, tё Pazarit të Ri e deri te Rashka. Një kohë të gjatë qëndruan në katundin Çifllak. Atje u dalluan si luftëtarë:
1. Ahmat Galica,
2. Rifat Galica,
3. Vesel Haxha,
4. Halit Syla,
5. Hasan Sinani,
6. Zenel Neziri,
7. Tahir Shabani,
8. Hajrullah Haziri,
9. Jahush Haxha,
10. Zenel Haxha,
11. Milazim Osmani,
12. Tafil Islami,
13. Vesel Ferizi,
14. Vesel Ujkani,
15. Sahit Syla,
16. Hashim Bahtiri,
17. Ukshin Halili,
18. Halil Alia,
19. Hajriz Syla,
20. Brahim Ferizi,
21. Murat Velia,
22. Hamzë Zena,
23. Ajet Kamberi etj.
Prej tyre, atje ra dëshmor Halit Syla. Në të gjitha këto aksione e beteja fitimtare, të cilat, po mos t’i pengonin forcat gjermane do të shkonin deri në Rashkë, mori pjesë dhe u dallua pёr trimёri e strategji edhe Tahir Shabani. Madje, prej andej ai solli edhe pushkën e Halit Sylës. Po, se me tё kishin vajtur nё mbrojtje tё vёllezёrve shqiptarё dhe myslimanёve tё rrezikuar deri nё shfarosje prej çetnikёve tё Drazho Mihajloviqit e tё Zhika Markoviqit. Atje kishin luftuar e qёndruar me javё e me muaj. Nёn udhёheqjen e Ahmat e Rifat Galicёs ata kishin arritur ta merrnin edhe Gjorgjevo Stubёn, pikёn mё strategjike, njё kodёr e mallkuar nga e cila varej fati i Pazarit tё Ri. Shaban Palluzha qe gёzuar shumё pёr atё fitore madhёshtore dhe, nё sy tё tё gjithёve, kishte thёnё: U lumtё, o Galicё, se gjithmonё jeni kanё e keni me kanё!
“Si sot na kujtohet dita kur u nisёn,- thonё pёrnjёherёsh bijtё e Halitit, Hajrizi dhe Syla. Babai ishte zgjuar herёt dhe po e rregullonte kulmin e hambarit. Ne bёheshim gati pёr ta korrur misrin tё trualli i Azem Galicёs. Mixha Tahir erdhi kёsajde, tё tjerёt pritnin te Lisat e Kodrёs. Bashkё u nisёn. I pёrcollёm me sy deri larg pёrtej Llubureve dhe mё ai nuk u kthye, as i gjallё, as i vdekur. U kthye pushka e tij krenare, e ktheu kushёriri dhe bashkёluftёtari i tij mё i afёrt, mixha Tahir” -1.
Tahir Shaban Tahiri nё katund gёzonte autoritet tё madh. Ishte kryeplak thuajse i pёrhershёm, ngase ishte i drejtё, sypatrembur dhe besnik i pathyeshёm. Kёto i kishte dёshmuar denbabaden. Ta zёmё, herёn e parё, kur u kthyen nga Kolashini, me vete sollёn bagёti tё shumta dhe qё tё gjitha i patёn grumbulluar pёrreth plemёs sё tij. Dhe, tё nesёrmen, kur i ndanё, ky nuk e mori asgjё. Paskёtaj, ai, me zgjuarёsinё e gojёёmbёlёsinё tij mahnitёse, pajtonte plagё e zemra njerёzish.
Nё Brigadёn e Shaban Palluzhёs
Edhe kur plasi lufta në Kosovë, Tahiri nuk e hoqi pushkën nga krahu. E donte shumё tё bekuarёn, atё trohё dhjam qё e ruante nёn trarin e blozuar e ndante bashkё me tё. Ishte njё martinё gacatore qё kurrё nuk e kishte tradhtuar. Ku shihte syri, qёllonte plumbi. Qytёn e kuqrremtё prej druri arre e kishte zbukuruar pёr shtatё palё qejfe, saqё tё gjithё e lakmonin. Pёr tё qenё ishte edhe kalorёs i mirё, e kishte njё kali qimekuq e me balosh tё bardhё nё ballё, tё cilin ia konfiskuan partizanoçetnikёt nё fundvitin 1945. Kishte njё shtat mesatar, por tё drejtё e tё lidhur deng. Si zeshkan qё ishte, plisi i bardhё, i mbёshtjellё me shallin ngjyrё kafeje, tirqit galana e xhamadani prej shajaku tё zi me sumbulla kadifeje sipёr kёmishёs prej pёlhurёs sё bardhё, i shkonin pёr mrekulli. Tamam malёsor i motit, me sull e me kanun.
Bashkë me galicasit e tjerë i qëndruan besnikë Lëvizjes për Çlirim e Bashkim Kombëtar, qё nё kёto troje kurrё nuk rreshti sё vepruari. Pas shuarjes së Brigadës së Shaban Palluzhës, ata tё gjithё tok gati e pësuan shfarosjen. U zbuluan në tunelin nën Sukën e Madhe tё Galicёs, ku ishin pozicionuar pёr tё mos iu dorёzuar shushunjave gjaketura, qё, tё maskuara me lёkura qengjash, shqynin me dhёmbё ujqёrish. Atё ditё kobtare, mё 9 mars 1945, para tytave tё cerberёve karpatianё e panё vdekjen me sy kёta galicas:
1. Rexhep Dauti
2. Nuredin Dauti,
3. Selim Dauti,
4. Halim Hasani,
5. Ukshin Halili,
6. Islam Ismaili,
7. Ahmet Shaqiri,
8. Abdullah Zena,
9. Hamzё Zena,
10. Musli Veliu,
11. Rizah Veliu,
12. Liman Sherifi,
13. Hajrullah Haziri,
14. Fetah Haziri,
15. Tafil Islami,
16. Tahir Shabani,
17. Rrahim Shabani,
18. Rushit Syla,
19. Idriz Syla,
20. Hajriz Haliti,
21. Sylё Haliti,
22. Ferat Brahimi,
23. Latё Brahimi,
24. Shaban Shabani dhe
25. Sefedin Osmani -2.
“Njё prej detyrave prioritare e UNÇJ ishte kapja e kryengritёsve tё Drenicёs qё ishin tё shpёrndarё nё grupe tё mёdha e tё vogla. Batalioni 3 partizan, nё kёtё rajon, mё 7 mars 1945, dikton se nё fshatin Galicё ishin fshehur njё grup ballistёsh qё asesi nuk ziheshin. Mё 9 mars kapen 5 veta, duke iu çuar ushqim ballistёve dhe gjatё pёrdorimit tё torturave kallxojnё se janё fshehur 27 ballistё tё armatosur nё njё zgafellё tё minierёs sё magnezitit nё Galicё. Pasi qё kryengritёsit rrethohen nga forcat partizane, dorёzohen dhe dёrgohen nё Skёnderaj tek organet e OZN-sё. Kryengritёsit dorёzojnё dy pushkamitralezё, 5 automata, 20 pushkё, 300 fishekё dhe 70 bomba dore -3.
Mirëpo, fati si çudibërës i madh, i mëshiroi në çastin e fundit. Sakaq, aty ia bëhu malazezi i Taraxhës, Jovan Kovaçeviqi, të cilin Rexhep Dauti e kishte shpëtuar nga gjermanët. Ai nuk e kishte harruar tё mirёn dhe i liroi tё gjithё galicasit nga pushkatimi. Ata i dërguan në Skënderaj dhe prej andej, ca i liruan, ca i nisёn për në frontin e Sremit. Atje ngeli përjetë Sefedin Osmani...Njё grup e degdisen pёr nё Tivar. Nё mesin e tyre ishte edhe Ajet Kamberi, i cili e mbijetoi golgotёn...Tahiri, ishte nё mesin e tё moshuarve qё u liruan dhe u kthyen nё shtёpitё e veta.
Vlen të theksohet se as Reforma agrare serbe nuk pati sukses në Galicë. Kështu, gjatë gjithë historisë së kësaj mortaje të zezë, në Galicë u vendosën vetëm gjashtë kolonistë: katër nga Mali i Zi (Vuçetiq Spasoje, Raduleviq Ilija, Baniqeviq Bajo, Jabllanoviq Milujko), një nga Hercegovina (Lekiq Jovani) dhe Kitanoviq Stanko nga Serbia -4.
Siç e thashё edhe mё herёt, meqё galicasit i besonin shumё, sёrish e zgjodhёn kryeplak katundi Tahir Shaban Tahirin. Njё pёrkrahje tё veçantё e kishte edhe nga hoxha dhe dijetari mendjehollё Vesel Haxha. Mos tё harrojmё se nё aksionin famёkeq tё mledhjes sё armёve, organizuar nga satanai gjakpirёs, Aleksandёr Rankoviqi, dimrin e acartё tё vitit 1956, Tahiri nuk e dorёzoi pushkёn e tij besnike, e gjeti njё tё keqe e tё ndryshkur, sa pёr tё thёnё e pёr ta mbyllur atё plagё vrastare, e cila la pasoja tё rёnda e tё papara ndёr shqiptarё.
Tahiri ishte kultivues i njohur i duhanit, tё cilin edhe e pinte shumё. Atё bimё e pёrpunonte mirё e kujdesshёm, vetё e mbillte, e vilte, e bёnte vergji, e thante dhe e grinte me briskun qё e mbante anzё. Herё- herё, kur jepte rendimente mё tё larta, njё sasi e dёrgonte nё depot e grumbullimit nё Skёnderaj. Edhe ditёn qё ndërroi jetë, në javën e dytë të shtatorit, të vitit 1958, kishte bёrё vargoj duhani. Dhe, siç mё tregon shpesh nёnё Nazifja, unё atё ditё, dy- tri herё ia kisha nxjerr penin nga tufa e fletёve tё mbledhura...Ai ishte kёnaqur mё mua dhe nuk ishte nervozuar fare...Kishte dhёnё shpirt sa çel e mshel sytё, siç i thonё njё fjale. Sigurisht ka pasur infarkt. U varros në Galicën e tij të dashur, me nderime e me pikёllim tё paparё nga farefisi, nga bashkёvendasit, nga miqtё e nga dashamirёt e shumtё
Lavdi pёr jetё tё jetёve tim gjyshi, Tahir Shaban Tahirit!
Fusnotat:
1. Bedri Tahiri: DRENICA- njё shekull trimёrie, Prishtinё, 2005, f.48- 49
2. Bedri Tahiri, Pёrjetёsia, Rilindja, Prishtinё, 2000, f. 27
3. Nezir Çitaku, Drenica nё shekuj, Ulqin, 2007, f .441
4. Dr. Milorad Obradoviq, Reforma agrare dhe kolonizimi 1918- 1941, Prishtinë, 2005, f. 133.
|
Vërëjtje: Artikujt e botuar në albaniapress.com nuk shprehin domosdoshmërisht mendimet e stafit moderues! |
| Vlerësimi juaj për lajmin |
 |
|
|
|
|
| I keq |
I dobët |
I mirë |
Shumë i mirë |
I mrekullueshëm |
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
| Është vlerësuar nga 64 vizitorë |
| Lexuar:
3,386 herë
|
|
|
|
|
|
|
